وقتى امام حسین علیه السلام وکاروانش به کربلا رسیدند، امام سوال کردند: اسم این زمین چیست؟ گفتند: کربلا. امام وقتى اسم کربلا را شنیدند، فرمودند: اَللّهمَّ انِّى اَعوُذُ بِکَ مِنَ الْکَرْبِ وَ الْبَلاءِ و بعد فرمودند: این، موضع کَرْب و بَلا و محلّ محنت و عِنا است. فرود آیید که اینجا منزل و محل خیمه هاى ما است و این زمین، جاى ریختن خون ما است و در این مکان قبرهاى ما واقع خواهد شد. جدّم رسول خدا مرا به این امور خبر داد. به این ترتیب امام و اصحابش دوم محرم در آن سرزمین فرود آمدند و حرّ بن یزید ریاحى هم با سپاهش مقابل امام خیمه زدند. حر در این روز ضمن نام هاى به عبید الله بن زیاد، او را از ورود امام باخبر کرد. امام حسین علیه السلام در این روز به اهل کوفه نامه نوشت و گروهى از بزرگان کوفه را از آمدن خودشان باخبر کرد. امام نامه را به قیس بن مسهر داد تا به کوفه برود ولى عوامل عبید الله او را در بین راه شهید کردند. امام وقتى خبر را شندند گریه کردند و فرمودند: خداوندا! براى ما و شیعیان ما در نزد خود قرارگاه والایى قرار ده و ما را با آنان در جایگاهى از رحمت خود جمع کن، که تو بر انجام هر کارى توانایى